Skip to content

Willemijn Verloop: Wees onredelijk

20 maart 2012

Een gesprek met Willemijn Verloop over leiderschap

Tijdens het schrijven van mijn boek over de bijdrage die een leider levert aan de maatschappij, kwam de vraag in me op: Wat doe ik eigenlijk met de opbrengsten van het boek? De opbrengsten zullen bescheiden zijn, maar elke verdiende euro is voor mij een extratje. De tijd die ik in het schrijven van het boek heb gestopt, heeft zijn waarde al meer dan opgeleverd. De mooie gesprekken, het ontwikkelen van een onontdekt talent, het avontuur van het schrijven van een boek. Naast dat ik hoop dat er een aantal lezers zijn die ook zullen beslissen om bij te dragen aan verandering, biedt het mij de mogelijkheid om ook financieel een steentje bij te dragen. Dus ik besloot om de helft van mijn opbrengsten te schenken aan een goed doel.

Bleef alleen de vraag over welk goed doel ik dan zou gaan steunen. Het moet natuurlijk wel passen bij mijn intentie: ‘Het gaat om wat mensen kunnen worden en niet om wat ze zijn geweest.’ Tijdens een forumdiscussie bij de Vrije Universiteit kwam ik Willemijn Verloop tegen, de oprichtster van Warchild. Warchild zorgt dat kinderen in voormalig oorlogsgebieden weer kunnen spelen, dat kindsoldaten weer gewoon kinderen kunnen zijn. Door samen te spelen en te leren hebben de kinderen die Warchild helpt weer een kans op een vreedzame toekomst. Kunnen ze weer worden wie ze willen zijn. Het past. Toeval bestaat niet.

Wat is leiderschap voor jou?
Voor mij heeft leiderschap niets te maken met het leiden van een bedrijf, maar gaat het over wat je wilt zien in de wereld. Echte leiders zijn degenen die een visie zo helder kunnen schetsen, dat die niet alleen van hen is, maar de visie van een hele groep wordt. De beste leiders geven mensen ruimte en vertrouwen en boren hun talenten aan, waardoor er steeds meer leiders komen.

In leiderschap zit ook een soort naïviteit. Als je gaat proberen precies te plannen en analyseren hoe je je visie moet realiseren, dan geeft de helft van de mensen het op. Die beren op de weg moet je niet willen zien. Die gaan we onderweg temmen, we gaan met ze dansen, dat lossen we op. Je moet een beetje onredelijk zijn, want als je te verstandig bent ga niet tegen de stroom in zwemmen. De enige reden om tegen de stroom in te zwemmen is dat je zelf zeker bent dat het een betere manier is.

Welke waarde zit erachter?
Ik vind dat heel moeilijk om te benoemen. Uiteindelijk streef je ook je eigen geluk na. Ik vind geluk doordat ik geluk kan creëren voor anderen. Soms zeggen mensen: ‘Ik vind het zo knap wat je doet.’ En dan zeg ik: ‘Het is helemaal niet knap wat ik doe, ik wordt er zelf gelukkig van.’ Ik krijg energie en passie van dit werk, en omdat ik daar energie van krijg, kan ik ook meer energie doorgeven. Het is geen barmhartigheid. Het gaat erom dat je alleen goed in iets kunt zijn, als je het ook heel graag wil. Dat breng je dan dus ook over. Bij mij is het idealisme kennelijk aangeboren. Ik geloof dat het anders kan op heel veel vlakken.

Een leider absorbeert fouten
Een van de belangrijkste vragen bij het bouwen van War Child was hoe daar een transparante organisatie van te maken. Mensen geven ons geld dus we moeten volledig uitleggen wat we met dat geld doen. Je kunt alleen transparant zijn naar buiten als je het intern ook bent. Interne transparantie kun je alleen bereiken als je eerlijk bent. Hoe zorg je dat mensen eerlijk vertellen waar het fout gaat? Hoe zorg je dat mensen in Kampala eerlijk vertellen wat mislukt, zodat ze die fout niet ook ergens anders maken? De enige methode die ik daarvoor kon verzinnen, was om de fouten altijd maar naar mij toe te trekken, of door vooral alle fouten die ik zelf maakte zoveel mogelijk uit te vergroten. Daardoor creëer je een gevoel dat het goed is om je fouten te delen. Door meteen te kijken wat we ervan kunnen leren, wordt het ook leuk en creëer je een lerende organisatie.
De aanpak heeft gewerkt, want War Child heeft inmiddels al drie keer de Nationale Transparantprijs in de wacht gesleept.

Geef eens een voorbeeld van zo’n fout?
Ik heb heel hard geroepen dat het belachelijk was al die mensen in dure witte Jeeps. Moet ons geld daar nou naartoe gaan. Dus wij kochten brakke tweedehands busjes en daar verfden we bloemen en love en peace tekens op. Dat was heel leuk maar die busjes gingen allemaal na een dag of wat kapot, want waar War Child werkt zijn de slechtste wegen ter wereld. Nog los van de risico’s die mensen lopen als ze niet in een veilige auto zitten, maakten we zo veel extra kosten. Dus heb ik met de staart tussen de benen moeten toegeven dat we toch maar in grote jeeps moesten gaan rijden.

En nu?
Mijn nieuwste doel is om bij te dragen aan meer sociale innovatie in Nederland en daarbuiten. Ik wil meer sociale waarde creëren door Social Enterprises – ondernemingen die duurzame sociale impact kunnen leveren – te helpen groeien in aantal en schaal. Wereldwijd nemen de sociale vraagstukken alleen maar toe, variërend van milieuproblemen en armoede tot maatschappelijke participatie, zorg en onderwijs. Kwesties die niet door de markt, overheid of goede doelen worden opgelost. Social Enterprises kunnen hierin een belangrijke rol spelen, omdat zij met hun unieke ondernemerschap bijdragen bij het oplossen van maatschappelijke problemen.
Voor mij zijn Social Enterprises de voorhoede in het creëren van een gezonde economie waarin sociale en economische waarden hand in hand gaan. Het zijn ondernemingen met een hoog ambitieniveau, een innovatieve schaalbare aanpak en een onafhankelijk verdienmodel. In de internationale praktijk hebben dit soort ondernemingen inmiddels bewezen dat dat ook kan. Ik heb in samenwerking met McKinsey uitgebreid onderzoek gedaan onder sociale ondernemers in Nederland. Uit ons onderzoek blijkt dat Nederland vergeleken met andere landen veel mogelijkheden onbenut laat om de Social Enterprise sector te stimuleren en te laten groeien. Daar wil ik verandering in brengen. En dat is ook hard nodig, in Nederland hebben we voor het eerst in een hele lange tijd te maken met een terugtrekkende overheid en groot veld aan goede doelen organisaties dat moet bezuinigen. Hierdoor ontstaat er een urgente aanleiding om te zoeken naar andere spelers die voor sociale innovatie kunnen zorgen en op duurzame wijze sociale oplossingen kunnen ontwikkelen en uitvoeren.

Tip van Willemijn Verloop
Begin met jezelf af te vragen wat je echt belangrijk vindt, waar je hart sneller van gaat kloppen. Kijk om je heen, waar denk je dat je waarde kunt toevoegen? Het maakt niet uit of dat op lokaal, nationaal of internationaal niveau is. Mijn enige tip is: Wees onredelijk. Vernieuwing ontstaat door tegen de stroom in te zwemmen. Je kunt mislukken, maar fouten maken mag . Als je werkelijk ergens in gelooft en je daarvoor met hart en ziel wilt inzetten, dan gaan er mensen met je meerennen. Laat ze rennen, laat ze je links en rechts inhalen. Dan creëer je een beweging ..en dat is het begin van verandering.

Op 20 april wordt mijn boek wordt gelanceerd, tijdens de masterclass ‘Leiderschap voor duurzame verandering.’ Met bijdragen van Alexander Pechtold, Marije Koets, Salem Samhoud, Bert van Boggelen en Hans Couzy. Wil je er bij zijn? Meld je dan aan!

Advertenties

Almost there! Eerste drukproef binnen

1 maart 2012

Vandaag kwam de eerste drukproef van ‘Boven het maaiveld’ binnen. Een PDF met mijn teksten in de vorm waarin ze in het boek gaan komen. Maanden heb ik tegen mijn gewone lettertje op de tekstverwerker aangekeken. Nu ziet het er gelikt uit. Met ‘Boven het maaiveld’ bladnummering, tussenbladen, hier en daar een icoontje en de tekst in mooi lettertype gezet. Het betekent ook, weer door het hele boek heen. Leest het lekker en logisch? Is er op de juiste plekken ruimte voor een notitie? Zijn de illustraties duidelijk? Het is nog niet af, maar de finale check en het finale los laten komt wel heel dicht bij.

Foto van drukproef van Boven het maaiveld

Ondertussen komen de inschrijvingen voor de masterclass ‘Leiderschap voor duurzame verandering’ binnen. Het event van MVO Nederland waar mijn boek wordt gelanceerd, met bijdragen van Alexander Pechtold, Marije Koets, Salem Samhoud, Bert van Boggelen en Hans Couzy. Wil je er bij zijn? Meld je dan aan! Ook met de promotie van het boek ben ik hard aan de slag. De carrière pagina van De Telegraaf gaat zeer waarschijnlijk aandacht aan het boek besteden. Mocht je me nog kunnen helpen aan een mooie ingang bij de media, dan hoor ik het natuurlijk graag! Almost there!

In de kast

27 februari 2012

Zondag vierden we de 45e trouwdag van mijn ouders met een lunch in mijn geboortedorp Pijnacker. Mijn ouders komen allebei uit een groot gezin. Mijn vader heeft 8 broers en zussen en mijn moeder zelfs 13 stuks. De gesprekken bij mijn ouders gaan dus vaak over familie. Kinderen van kinderen van zussen en broers, waarvan ik dan heel diep moet nadenken wie dat ook alweer zijn en hoe dat dan zit. Ook mijn aanstaande boek wordt door mijn trotse ouders natuurlijk in onze enorme familie besproken. Nu blijk ik een aangetrouwde tante te hebben die werkt in een boekhandel in Den Haag. En boekhandel Paagman, vestiging Passage heeft twee van mijn boeken besteld om bij hen in de kast te zetten in de hoop dat ze verkocht gaan worden.

Nogal wiedes zul je misschien denken. Je schrijft een boek, het wordt uitgegeven en dus is er vast ergens een boekhandel die dat ding koopt en in de kast zet. Maar zo werken blijkbaar mijn hersens en gevoelens niet. Ik ben er best een beetje van onder de indruk. Het schrijven van dit boek is tot nu toe een mooi organisch, maar ook naïef proces geweest. Een typische onderneming: ‘We zien wel waar het schip strand.’ Of zoals Willemijn Verloop het zo mooi in ons gesprek zei: ‘Leiders moeten ook unreasonable zijn. Anders zijn er veel te veel redenen om het niet te doen.’ Het besef dat mijn boek in mijn stad, Den Haag, in een boekhandel in het centrum zal staan, emotioneert me. Een interessante cocktail van trots, opwinding en een vleugje angst. Want straks moeten die twee boekjes (of meer) in Den Haag nog wel verkocht worden, uit de kast!

20 april: Lancering van het boek

20 januari 2012

De komende dagen zet ik de laatste puntjes op de i. Nog een heel klein beetje polijsten en dan is het boek af. Ten minste voor mij. Ik draag de zorg voor die bijna 50.000 woorden over aan de uitgever, die de teksten persklaar gaat maken, gaat zetten en uiteindelijk drukken. Voor mij breekt nu dus een nieuwe fase aan: de marketing. Want laten we wel zijn, er worden jaarlijks vele boeken geschreven over leiderschap. Dus waarom zou een boekhandel of een belangrijke online verkoper als managementboek.nl mijn boek nu in de etalage zetten. Natuurlijk doet de uitgever er van alles aan om ervoor te zorgen dat ‘Boven het maaiveld’ onder de aandacht komt. Maar ik ben niet van plan om de komende maanden op mijn handen te gaan zitten.
Afbeelding van het boek Boven het maaiveld
Een eerste activiteit die ik samen met mijn collega’s van MVO Nederland ga organiseren, is een masterclass Leiderschap op 20 april. Doordat ik vanuit MVO Nederland samenwerk met ‘De Baak’ is het gelukt om de masterclass in het prachtige landhuis op landgoed ‘De Horst’ te houden. Tijdens deze masterclass vindt niet alleen de lancering van het boek plaats, maar kunnen de deelnemers ook in gesprek met een aantal leiders die ik gesproken heb voor mijn boek. Hans Couzy (oud-bevelhebber van de Landmacht), Marije Koets (directeur Vitae) en Alexander Pechtold (fractievoorzitter D66) hebben al toegezegd, dus dat belooft een mooie middag te worden. Deelnemers krijgen niet alleen een mooie middag, maar ook het boek (met of zonder handtekening van de schrijver;-) Tegen betaling van het luttele bedrag van 149 Euro kun je deelnemen aan de middag. Inschrijven kan via deze link. Met een beetje geluk is er nog een journalist te porren voor een mooi stukje of een recensie.

Met de organisatie van zo’n lancering doemt er direct een nieuw dilemma op: Wat doe je met al je vrienden die elke keer maar weer naar je verhalen hebben moeten luisteren over dat boek? Die kan ik toch moeilijk 149 piek laten betalen omdat ze met mij willen toasten op het boek! Ik heb de masterclass daarom bestempeld tot de zakelijke lancering. Voor vrienden en familie moet ik dus ook nog een klein feestje organiseren… Een boek schrijven is dus een aardig klusje, maar daarna begint het harde werken pas!

Laatste loodjes

2 januari 2012

Op 2 januari zit ik weer in de kroeg. Mijn ondertussen bekende routine in Den Haag. ’s Ochtends starten in de Boterwaag, kopje verse muntthee en maar typen. Na de lunch met een clubsandwich een wandeling langs het Voorhout en terug via het Binnenhof naar Dudok. Daar vindt mijn tweede dagdeel schrijven plaats. Wifi, stroom en wederom muntthee. De teksten ken ik ondertussen bijna uit mijn hoofd, maar ditmaal niet zoveel creatie. Meer slijpen en schuren, polijsten en poetsen. Vijf mensen in mijn omgeving hebben het boek in concept gelezen en hun reacties gegeven. Dus in vijfvoud loop ik door de 90 A4tjes en de 44.000 woorden, met allerhande waardevolle opmerkingen, vragen, tips en complimenten. Het begin moet nog wat duidelijker en er mist een slot. Ondertussen zijn beiden opgepimpt en sta ik op het punt om het gesprek met mijn vader te gaan schrijven. 31 januari moet het helemaal gereed zijn, corrigeren, opmaken, drukken en dan 20 april in de winkel.

Foto van mijn werkplek in cafe De Boterwaag

Help me de juiste foto kiezen

6 november 2011

Een goede foto van jezelf uitkiezen valt niet mee. Zeker niet als je van jezelf vindt dat je op de foto toch wel een erg dikke kop hebt. Dus laat ik het maar aan jullie over. Uiteindelijk is het vooral de bedoeling dat je als lezer niet al te erg schrikt als je het boek omdraait om de achterflap te lezen.

Foto nummer 1

Foto nummer 2

Brochure Uitgever binnen

5 november 2011

Elk half jaar maakt Uitgeverij UnieBoekHetSpectrum een brochure voor de boekhandel waarin de nieuwe uitgaven staan. Nou ja, brochure. Zeg maar gerust een dik boek. Prachtig vormgegeven en dit keer met mijn boek erin (yeah!). Check het filmpje waar ik de brochure voor het eerst opensla.

%d bloggers liken dit: